تفال غزل شماره 217 حافظتفسیر غزل مسلمانان مرا وقتی دلی بودسرگرمیشعر و ادبیاتصوت غزل شماره 217 حافظصوت غزل مسلمانان مرا وقتی دلی بودصوت مسلمانان مرا وقتی دلی بودغزل 217 حافظغزل شماره 217 حافظغزل مسلمانان مرا وقتی دلی بودغزل منزل دامینگرفال حافظفال حافظ اصلیمسلمانان مرا وقتی دلی بودمعنای غزل مسلمانان مرا وقتی دلی بودمعنی غزل شماره 217 حافظمعنی غزل مسلمانان مرا وقتی دلی بودمعنی و تفسیر غزل شماره 217 حافظ

غزل منزل دامینگر – فال حافظ


غزل منزل دامینگر - فال حافظ

غزل شماره ۲۱۷ دیوان حافظ در ایام پختگی شاعر سروده شده و در آن به تحول روحی خود بر اثر عشق اشاره کرده است. او با مخاطب قرار دادن مسلمانان خود را در زمان حال بی‌دل معرفی می‌کند و می‌گوید من زمانی صاحب دل بودم که برای حل مشکلاتم به او مراجعه می‌کردم و هرگاه به گرداب غم گرفتار می‌شدم، او مرا با تدبیر خود به ساحل آسایش می‌رساند.

فال حافظ با معنی و تعبیر کامل و تفسیر بیت به بیت غزل شماره ۲۱۷ حافظ را در تحقیقستان بخوانید.


 

مسلمانان مرا وقتی دلی بود

که با وی گفتمی گر مشکلی بود

به گردابی چو می‌افتادم از غم

به تدبیرش امید ساحلی بود

دلی همدرد و یاری مصلحت بین

که استظهار هر اهل دلی بود

ز من ضایع شد اندر کوی جانان

چه دامنگیر یا رب منزلی بود

هنر بی‌عیب حرمان نیست لیکن

ز من محروم‌تر کی سائلی بود

بر این جان پریشان رحمت آرید

که وقتی کاردانی کاملی بود

مرا تا عشق تعلیم سخن کرد

حدیثم نکته هر محفلی بود

مگو دیگر که حافظ نکته‌دان است

که ما دیدیم و محکم جاهلی بود

 

غزل شماره ۲۱۷ حافظ با صدای علی موسوی گرمارودی


فکر می‌کنی که همه تو را در دریای مشکلات و سختی‌ها رها کرده‌ و کسی به فکر نجات تو نیست به همین خاطر از اطرافیانت دلخور شده‌ای. این مشکلات همه نشانه‌ای از مصلحت خداوند است و تو در بوته آزمایش قرار گرفته‌ای. نگران نباش که لطف الهی شامل حالت خواهد شد و کاردانی تو، تو را نجات خواهد داد.

البته بدان که این مصائب بخاطر بی‌توجهی خودت نیز بوده است؛ تو در گذشته از هوش و درایت خود نهایت استفاده را می‌بردی اما مدتی است که خودت را به دردسر انداخته‌ای، هنوز هم دیر نشده است و با یک تصمیم درست می‌توانی زندگی خودت را نجات دهی.

اگر عشق به سراغت آمد، از او استقبال کن که باعث رشد و تعالی تو خواهد شد.


معنی و تفسیر غزل شماره ۲۱۷ حافظمعنی غزل مسلمانان مرا وقتی دلی بود

 

بیت اول

 

مسلمانان مرا وقتی دلی بود
که با وی گفتمی گر مشکلی بود‌

 

ای مسلمانان، من وقتی دلی داشتم که اگر دچار مشکلی می‌شدم آن را با او در میان نهاده و مشورت می‌کردم.

 

✦✦✦✦

 

بیت دوم

 

به گردابی چو می‌افتادم از غم
به تدبیرش امید ساحلی بود

 

اگر از شدت اندوه در گرداب غم در می‌ماندم، با چاره اندیشی آن دل، امید رهایی و رسیدن به ساحل نجات را داشتم.

 

✦✦✦✦

 

بیت سوم

 

دلی همدرد و یاری مصلحت بین
که استظهار هر اهل دلی بود

 

دلی مانند من به درد عشق مبتلا و دوستی خیرخواه که پشتیبان همه صاحبدلان بود.

 

✦✦✦✦

 

بیت چهارم

 

ز من ضایع شد اندر کوی جانان
چه دامنگیر یا رب منزلی بود

 

آن دل، در کوی معشوق از دستم رفت. خدایا آنجا چه منزلی بازدارنده بود و چه خاک دامن‌گیری داشت.

 

✦✦✦✦

 

بیت پنجم

 

هنر بی‌عیب حرمان نیست لیکن
ز من محروم‌تر کی سائلی بود

 

درست است که هنر، خالی از نقص محرومیت نیست، اما از من محرومتر کدام فقیری را سراغ دارید؟

 

✦✦✦✦

 

بیت ششم

 

بر این جان پریشان رحمت آرید
که وقتی کاردانی کاملی بود

 

بر این درمانده پریشانحال دل بسوزانید و به حالش ترحم کنید، چرا که روزگاری کار آزموده به تمام معنا بود.

 

✦✦✦✦

 

بیت هفتم

 

مرا تا عشق تعلیم سخن کرد
حدیثم نکته هر محفلی بود

 

از آن زمان که عشق، شیوه سخن‌سرایی را به من یاد داد، گفته‌هایم در هر محفلی در ردیف سخنان پُرمایه و نغز بازگو می‌شود.

 

✦✦✦✦

 

بیت هشتم

 

مگو دیگر که حافظ نکته‌دان است
که ما دیدیم و محکم جاهلی بود

 

از این به بعد هرگز نگویید که حافظ نکته‌سنج است چراکه بر ما روشن شد که نمی‌داند که نمی‌داند.


دوست داری فال حافظ بگیری ؟ روی دکمه زیر کلیک کن 🙂



نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا
بستن
بستن